Dagje penvissen 09-04-2020

Met een Corona-virus en een huis vol schoolgaande kinderen in de onderbouw is het moeilijk om er even tussendoor te knijpen. Gelukkig krijg ik het voor elkaar om een avondje onder de ouderlijke verplichting uit te komen en mijn lijntjes weer eens nat te maken, héérlijk!! Na enkele weken binnen te hebben gezeten kan ik nu op weg naar een klein poldergebied met ‘karper overlast’ (als dat woord al kan bestaan..). Bij 17:00uur rijd ik de polder in. Helaas lijken de eerste sloten levenloos en de broodkorsten van een vertrokken visser, laten weten dat er al vissers voor me zijn geweest. Hopelijk is er voldoende rust in de sloten teruggekeerd om een paar karpers te kunnen vangen. 

Pas in de 6e sloot is een eerste teken van leven zichtbaar. Een paar grijs-zwarte opwellende wolken verraden een karper die naar voer in de bodem woed. Snel wat gesoakte mais aan de haak en een metertje of twee verder inwerpen en voorzichtig terughalen. Gelukkig is de karper niet geschrokken, wat blijkt uit een wuivende staart die het oppervlakte plots doorbreekt. Nog geen 5 seconden later begint de dobber zachtjes aan te wiebelen en loopt vervolgens schuin weg. Een aanbeet uit het karperboek! Meteen sla ik aan en de slip van de vismolen begint langzaam te tikken tot een snelle run volgt. De hengel staat hoepeltje krom en sta gelijk te genieten. De kop is er af en de karper laat een goed gevecht zien. Na nog een paar uithalen kan ik het net onder een karper van een kleine 10 pond steken. Niet heel groot, maar een meer dan welkome afwisseling van de sleur van afgelopen weken.

Na een eerste succes op de gesoakte mais ben ik ook benieuwd of de imitatie-maden met spray ook willen werken. Bij een online sportviswinkel kwam ik zo’n potje tegen en kon het niet laten op te proberen. Snel op zoek naar een volgend karper. Pas 15 minuten later lukt het om een volgend karper te spotten. Deze hapt in de kant in de kant. Waarschijnlijk op zoek naar insecten die de wind hebben aangewaaid. Met een onderhands worpje gooi ik net op de kant. Met een zacht tik op de top valt het aas precies langs de kant naar beneden. Langzaam zie ik het naar beneden dwarrelen in het licht troebele water. Nog voordat de imitatie-maden in de diepte verdwijnen zie ik ze opgenomen worden door 2 rubberen lippen. Yes!! Ook dit werkt dit blijkbaar. Of het nu de smaak of de visuele aantrekkingskracht is weet ik niet, maar het werkt en hoe. Na nog 4 karpers is het te donker geworden om door te vissen. Helaas… Hopelijk snel een volgende struinavond.